เราแลกเงินไป 7000 พันบาท ก็พอมั้ง เอ หรือน้อยไป เอาเป็นว่าแลกเพิ่มเป็น 8000 พันละกัน
ก็เราไม่ค่อยชอบซื้ออะไรเรื่อยเปื่อยนี่นา เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไม่มี plan จะซื้อ ขนม นมเนย ไม่น่าจะแพงมาก….
8000 พันเนี่ยแหละ พอละ… ไปแค่ 3 วันเอง…

……………………………………..

อากาศข้างนอกเท่าไหร่ ไม่รู้ เรารู้แต่ว่าอุณหภูมิข้างในลดต่ำลงเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับดวงอาทิตย์ดวงเดิมที่เราเห็น
ที่กรุงเทพค่อย ๆ ลดต่ำลง แต่ดวงอาทิตย์ไม่ได้ตกที่กรุงเทพนะ… ดวงอาทิตย์วันนี้ ตกที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
……………………………………..

เราค่อย ๆ หย่อนเท้าออกจากรถโค้ชด้วยความรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ ตื่นเต้น ระคนไม่อยากขยับไปไหน อยากนั่งแช่ในรถเพราะ
ยังไม่ชินกับอุณหภูมิ คนเรามักไม่มั่นใจกับความไม่คุ้นชิน จะเดินไปไหนก็ตะขิดจะขวงใจ ไม่รู้จะเอามือไว้ข้างลำตัว
หรือเอามือแอบไว้ข้างหลังดี…..

เดินก้มหน้าเข้าโรงแรมแล้วนัดเจอกับเพื่อน ๆ ในอีกครึ่งชั่วโมงถัดมา…

ไม่มีจุดหมายที่ชัดเจนในคืนนี้ แค่เดินไปกับเพื่อน ๆ รอบ ๆ บริเวณโรงแรม แต่สนุก มีความสุขชะมัดตอนเดินแบบไม่มีจุดหมายกับเพื่อนๆ เนี่ย….. : ) เดิน เดิน เดิน ดูเหมือนไม่มีใครเหนื่อยซักนิด ไม่มีใครเหงื่อตกซักกะนิด เราก็เหมือนกัน ทำไมน่ะเหรอ ก็ข้างนอก อุณหภูมิติดลบน่ะสิ เรามารู้อีกที ตอนเช้าว่า… เมื่อคืนอากาศอยู่ที่ติดลบ 2 องศา

……………………………………..
เช้านี้ได้ยินหนาหูจากเพื่อนๆ ที่มาด้วยกันมา ไปเมียงดงมา ซื้อของมาเยอะแยะ เอาของมาโชว์กันบ้าง.. ลองเครื่องสำอางค์บ้าง
เราได้แต่นั่งรำพึงในใจว่า คนไทยก็งี้แหละ ไปที่ไหนต้องซื้อที่นั่น บ้านเราก็มีขาย….

เมียงดง…..เมียงดงได้ชื่อว่าเป็นศูนย์รวมแฟชั่นชั้นนำของเกาหลี ที่นี่มีทั้งห้างสรรพสินค้าล็อตเต้ เมโทรมิโดป้า และห้างสรรพสินค้าชินเซแก และร้านมิกลิออร์ ซึ่งตั้งอยู่ทั้งใต้ดินและบนดิน ขายเครื่องแต่งกายสำเร็จรูป รองเท้า เครื่องใช้เครื่องประดับ และเครื่องสำอางเป็นที่พึงปรารถนาของนักซื้อนักแต่งตัวทั้งหลาย ตามตรอกด้านหลังจะมีร้านกาแฟและร้านอาหาร เพื่อแวะรับประทานอาหารได้ก่อนไปซื้อของต่อ…

วันนี้เรามีโปรแกรมออกนอกเมืองไปดูงาน กลับเข้ามาในโรงแรมก็มืดมาก ไปหอคอยกรุงโซลต่อ บนหอคอยมองลงมาเห็นกรุงโซลเป็นมุมกว้าง ไม่รู้หรอกว่า เห็นโซลทั่วไหม ใครจะรู้ว่าอาณาเขตของโซลอยู่ไหน โซลไม่ใช่เพื่อนสนิท ที่จะได้รู้จักไปทั้งหมด เลยบอกไม่ได้ว่าโซลที่เห็น จริง ๆ แล้วเป็นไง…. แต่สิ่งที่เห็น ก็พอจะเก็บมุมของความประทับใจไปได้นานแสนนาน

กลับมานั่งที่ลอบบี้โรงแรมเป็นคืนที่ สอง กิตติศัพท์ของเมียงดง ยังเข้าหู หลายคนเอาสินค้าที่ได้มากองตรงหน้า… เราหยิบขึ้นมานั่งดูพร้อมกับบอกตัวเองว่า คนไทยก็งี้ ซื้อทุกอย่าง.. แต่ไหนๆ ละ ขอไปเมียงมอง เมียงดง พรุ่งนี้หน่อยเถอะ

เช้าวันที่ สาม เราตื่นมาพร้อมพลังที่ลดลง บอกกับตัวเองว่าไม่อยากไปเลย อยากนอน อยากไปเมียงดง วันนี้ตามโปรแกรม ต้องไปมหาวิทยาลัยโซล เราใช้เวลาอยู่มหาลัยเค้าทั้งวัน พอจบโปแกรมถึงกลับโรงแรม ล้างหน้า ล้างมือ เตรียมตัวไปเมียงดง เต็มที่

………………………………………………………….

เมียงดง.. ไม่มีอะไรจะบอกให้เห็นภาพ ไปกว่า แหล่งอารยธรรมเครื่องสำอางค์เกาหลี… !!!!! ++++ จริง ๆ แล้วมีอะไรมากมายไปกว่า เครืองสำอางค์เกาหลี แต่สายตาของเราอ่านอะไร ไม่ออก นอกจากคำว่า ETUDE, The Face Shop, Skin Food, ETUDE, The Face Shop, Skin Food @*-*@ ETUDE, The Face Shop, Skin Food……..

พระเจ้าช่วยลูกด้วย ที่เมืองไทยมัน 800 บาท ทำไม ที่นี่แค่ 200 ล่ะ !!! โอ๊ย โอ๊ย ทำไมรุ่นนี้ขายแค่ 600 ล่ะ ไม่ได้ละ ไม่ได้ พระเจ้าต้องประทานสิ่งเหล่านี้มาให้เรา.. อันนี้สวย อันนั้นถูก อันนี้ไม่เคยมี อ๊ะ รุ่นนี้เมืองไทยไม่มีขายนี่ โอ๊ยรุ่นนั้น limited edition… เอ๊ะ ร้านนั้นของแถมสวย โอ้ โห ร้านนี้คนเยอะต้องเข้าไปดู อะไรนั่น ทำไมทำสีได้สวยขนาดนี่….. โอ๊ย โอ๊ย …..

หมดเงินไปเยอะ.. แต่ไม่หมดแรง… อย่างว่าคนเราพอเจออะไรที่ถูกใจให้ทำอะไรก็ได้ ถึงไหน ถึงกัน

กลับไปถึงโรงแรม เทของลงมากองกับพื้น… ดูแล้วยังไม่พอ ยังไม่สาแก่ใจที่ได้ครอบครอง… ควักเงินออกมาดู… ยังได้อยู่.. ยัดเงินเข้ากระเป๋า.. เราวางแผนการซื้อเครืองสำอางค์ที่เมียงดงพรุ่งนี้ ว่าอยากได้อะไรบ้าง…. จนเผลอหลับไป…. โอ๊ย โอ๊ย เมียงดง….

…………………………………………………………รู้สึกตัวว่าเพิ่งหลับ..แต่ก็ต้องตื่นแล้ว เดินไปที่หน้าต่างโรงแรม ลมหนาวเส้นเล็ก ๆ วิ่งลอดช่องแคบ ๆ ของหน้าต่าง มาปะทะหน้า
วันนี้หมดแรง หมดพลัง แต่ไม่หมดใจ.. ไปไหนไปกัน ขอแค่ตอนก่อนกลับ พาเราไปเมียงดงหน่อยนึงก็พอ

เราอาบน้ำ พยายามแต่งตัว..ลงไปกินอาหารเช้าด้วยความรู้สึกเร่งรีบ แล้วรีบขึ้นรถโค้ชเพื่อ..ออกเดินทางไปเที่ยวตามโปรแกรม

…………………………………………………………

เวลาตอนนี้ บ่ายกว่า เรากลับมา เมียงดงอีกครั้ง ด้วยจุดมุ่งหมายที่ชัดเจน… ใครว่าคนไทยบ้าซื้อของ ก็ของดี ๆ ทั้งนั้นไม่ซื้อได้ไงล่ะ..
ระหว่างซื้อของ มีขนมหน้าตาแปลก ๆ มากมายให้เรากับเพื่อนตั้งคำถาม กันอยู่บ่อย ๆ ว่ามันคืออะไร ที่ดูแล้วอมยิ้ม ก็เห็นจะเป็นไอติมทรงสูงนี่แหละ….

เราซื้อของได้มากตามที่ต้องการ แต่ยังไม่ได้ดั่งใจ….เลยก่อหนี้ ด้วยการยืมเงินคนรอบข้าง แล้ววิ่งไปซื้อของมาอีกหนึ่งชิ้น… พร้อมงัดเอาเศษเหรียญบางส่วนในกระเป๋า ออกมากองให้พนักงานขาย… ได้ของมาอย่างภูมิใจ ไม่เสียดายเงินซักนิดส์ส์

………………………………………………..

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเดินมาถาม ว่ารับน้ำอะไรดีคะ … เราตอบว่า เอาน้ำสัม พร้อมส่องกระจกดูสีอายแชว์โดว์ที่เพิ่งซื้อมา…

โอ๊ย โอ๊ย ตายแล้ว เราลืมไปได้ไง เราลืมซื้อไปได้ไงเนี่ย เราควรจะซื้อ ที่ปัดแก้ม ลิปสติกเพิ่มอีกหนึ่งแท่ง ที่ล้างเครื่องสำอางค์…. ทำไงดี… ทำไงดี…

………………………………………………..
“อ่ะ พี่ เครื่องสำอางค์ที่พี่โทรไปฝากซื้อน่ะ” ใช่แล้วหลังจากกลับมากรุงเทพ เรายังคงมีความพยายามอย่างต่อเนื่องโทรไปหาแตงกวา(น้องคนนึงที่อยู่เที่ยวต่อ) เพื่อฝากซื้อเครื่องสำอางค์…. แล้วก็สำเร็จ….เราได้ของดั่งใจมากมายองอยู่ตรงหน้า

………………………………………………..

พวกเรากลับจากเกาหลีเป็นเดือนแล้ว ความรู้สึกเหมือนยังไม่จาง… หลายคนยังพูดถึง ความสุข สนุก อยู่เรื่อย ๆ
เราเป็นอีกคนนึงที่นั่งชื่นชมอารยรรมเครื่องสำอางค์ และอานุภาพเมียงดง อยู่เรื่อย ๆ .. เราแอบมองคนในห้องเรียนใช้เครื่องสำอางค์และผลิตภัณฑ์ จากเมียงดง… ถนนสายหนึ่งที่ครั้งนึงเราวิ่งวนกับเพื่อน ๆ เอาเงินเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้…

คิดแล้วขำ… เราไปติดหนี้เค้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เหรอ???  เราเคยรู้จักกันเหรอ เมียงดง….. ทำไมทำอย่างกับว่า เราติดหนี้คุณเป็นหมื่นเป็นแสน… ทำอย่างกับเป็นหนี้ ให้เราเอาเงินไปกองไว้ตรงหน้า…

โอ๊ย โอ๊ย เมียงดง คนไทยติดหนี้ คุณกันซักเท่าไหร่??? เอาไว้เราจะตามไปใช้หนี้อีกทีนะ เมียงดง…

……………………………………………………………..

เราเดินเนือย เนือย เหนื่อย เหนื่อย อยู่ที่ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพ วันนี้ใกล้จะหมดไปอีกแล้ว
ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เดินไปไหนกัน ไหล่เบียดไหล่ หน้าใกล้ใบหน้า จนบางครั้งได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ
ขนาดคนที่ใกล้ชิดกลับเรามาก ๆ ยังไม่เคยได้ยินเสียงลมหายใจกันเลย…
เหลือบไปเห็นคุณลุงนั่งอยู่ข้างถนนโอบกอดถังแสตนเลส ด้วยความมั่นใจและภูมิใจ
เรานึกยิ้มในใจ…เดินเข้าไปหาลุงแล้วบอกว่า “ลุงคะ มีรสสละ มั้ยคะ” ลุงยิ้มร่า.. รีบกุลีกุจอ หยิบและยื่นไอติมรสสละที่เราต้องการให้

ไอติมน้ำแข็งที่เรารู้จัก และคิดว่าหลาย ๆ คนก็คุ้นเคยกับมันดี…
เรากินอย่างเอร็ดอร่อยคิดไปเรื่อย…เดินไปเรื่อย…..เดินไปเรื่อย ๆ
……..

‘แม่ไปเล่นข้างนอกนะ’ เราถาม
‘ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน’ แม่บอกเรา….

เด็กหญิงอายุราวเจ็ดขวบตัดผมม้า ไว้ผมเลียดไปหูตัวผอมบาง วิ่งขึ้นบนบ้าน
เธอมองตัวเองหน้ากระจก สำรวจตัวเองไปมาสักพัก…แล้วลุกลี้ลุกลนเปลี่นเสื้อผ้า วิ่งลงมาพร้อมเม็ดเหงื่อที่หน้าผาก
‘แม่..ขอเงินหน่อยนะ.. จะซื้อขนม…’ แม่กำเหรียญจำนวนหนึ่งมาให้ มากพอที่จะเดินไปซื่อขนมไกล ๆ ร้านที่อยากกิน
ในใจเรานึกว่า จะไปซื้อเอแคลร์กินในตลาด…..

(เอแคลร์ เป็นขนมที่ใฝฝันที่สุดตอนเด็ก เป็นขนมที่อยากเป็นเจ้าของทั้งอัน โดยไม่แบ่งใคร แต่ไม่เคยทำได้?? เพราะต้องแบ่งน้อง)
วันนี้แหละ เราจะได้ครอบครองเอแคลร์…

แทนที่เราจะไปเล่นกับเพื่อน ๆ เหมือนที่ตั้งใจไว้

เด็กหญิงรีบสาวเท้าออกเดิน… เพื่อสิ่งที่เธอต้องการ…
สายตาเราไปหยุดมองใครคนหนึ่ง ร่างกายกำยำ ยืนอยู่ข้างถังแสตนเลสทรงสูง เราเดินเข้าไปหาช้า ๆ

‘ซื้อไอติมมั้ย’ ลุงถาม เด็กหญิงพยักหน้า…. ‘เอารสสละ ละกัน อร่อยนะ’ เรารับไอติมทรงสูงแล้วจ่ายเงิน

อร่อยจัง………. ไม่ไปตลาดละ ไม่ไปกินเอแคลร์ละ ……อร่อยจัง………….. 

นับจากวันนั้น จุดมุ่งหมายเราก็เริ่มเปลี่ยน จากเอแคลร์ในตลาด เป็น ไอติมถังแสตนเลส ไม่เคยเดินไปถึงในตลาดซักที

………………………………………………………………………………………..

นานแค่ไหนที่เราไม่ได้เรียกหา ความทรงจำ
นานมาแล้วที่เราเฝ้าแต่มองหาอนาคต
ความฝันในอดีต เป็นแค่ ความฝันในอดีต
ความฝันในวันนี้ เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง
ปัจจุบัน คือสิ่งที่ไม่เคยคิดไว้เมื่อครั้งอดีต

หลายคนเก็บความฝัน ความทรงจำ ความประทับใจ รอยยิ้มในมุมปากเล็ก ๆ
ไว้ที่ซอกหลืบของกล่องความทรงจำ แล้วล็อกกุญแจไว้

ไม่รู้แม้กระทั่งเก็บกุญแจไว้ที่ไหน

โชคดีที่วันนี้เราหากุญแจเจอ เราเจอกุญแจข้างถังแสตนเลส…. ขอบคุณค่ะลุง

ไอติมหมดไปนานแล้ว ถนนยังอีกไกล หากเป็นวันไหน ๆ คงตัดสินใจขึ้นแท๊กซี่ไปแล้ว
แต่วันนี้ไม่ใช่ ก็ถนนอีกไกล ไกลจนเชื่อมทางของวันนี้ กับทางของเราเมื่อ 20 ปีที่แล้วได้…ขอบคุณนะคะลุง

สวัสดีคนคุ้นหน้า ผ่านเข้ามาในวงจรความสัมพันธ์ของชีวิต

เคยเห็นวงจรชีวิตของผีเสื้อหรือเปล่า…… ?

เราว่ามันไม่ต่างอะไรกับวงจรแห่งการเรียนรู้ บ่มเพาะ ปลูกฝัง ทำให้ชีวิตสวยงาม

เมื่อวันก่อนเป็นเพียงแต่ตัวหนอน ที่มองไม่เห็นว่าเรานี่แหละคือตัวหนอน นอนคุดคู้อยู่ในใยยึกยือ

เวลาผ่านไปทำให้ใยยึกยือเริ่มกลายสภาพ ผันเปลี่ยน….ทำให้สิ่งที่ดูพร่ามัว แปรรูป….

กลายเป็นความฝันติดปีก….

จากตัวหนอน เธอ…คือผีเสื้อ

ออกโบยบิน ติดปีกบาง ๆ

ใครเคยเห็นผีเสื้อบินสูงได้อย่างนก… คงไม่มีสินะ

ก็ในเมื่อปีกผีเสื้อเปราะบางกว่าปีกนกเป็นไหน ๆ

บินดมดอกไม้ บินล้อลม บินชมริ้วหญ้า…

ไม่ต้องฝันไกล ไม่ต้องบินสูง… จะคิดมากไปทำไม

ก็เรามันแค่ “ติดปีกบาง ๆ”

ในที่สุด เราก็มีบลอก…

ข้อความต่อไปนี้เป็นเรื่องราวแรกที่เราตั้งใจเขียนขึ้นในบลอกนี้ … เรื่องราวของการแอบมอง…

คงได้แอบมองไปอยู่เรื่อย ๆ แอบมองฟ้า มองฝน คงเคยได้ยินแต่เหม่อมองฟ้า ใช่มั้ย? แต่เราไม่ชอบเหม่อมอง

เหม่อมอง… ฟังดูแล้วเศร้าจัง….

แอบมอง… ความรู้สึก อยากค้น อยากหา อยากรู้จัก อยากเห็นแต่ทำไงได้ 

ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ ปกปิดด้วยแววตา แต่ถ้ามองมาก็จะรับรู้ได้ด้วยอารมณ์

การแอบมอง ครั้งแรกนี้ ขอเหลือบตามองเค้า ยิ้มรับความเหงา หลบสายตาจากความว่างเปล่า 

…………….

เราไม่ชอบความเหงาหรอกนะ เวลาความเหงามาอยู่ข้างหน้า ได้แต่นั่งมองอย่างเงียบ ๆ

ได้แต่รำพึงเบา เบากับตัวเองว่า แล้วเค้าจะผ่านไป

ช่วงหลัง ความเหงามาหาเราบ่อยขึ้น แวะมาทักบางช่วง บางครั้งเข้ามานั่งอยู่ใกล้ ๆ นานๆ แล้วจากไป

หลายครั้งเค้าพาความว่างเปล่ามาด้วย ….

จากไม่ชอบ กลายเป็นชิน จากเคยหลบตา กลับต้องสบตา

หรือว่า จริง ๆ แล้ว เราคงต้องยิ้มรับและเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกเหล่านี้…..

หรือว่า จริง ๆ แล้วคงต้อง ยิ้มรับความเหงา พร้อมสบตากับความว่างเปล่า 

แต่รู้ไหม เวลาความเหงามองมา…. เรายังหวั่นไหว ในใจยังไม่ชิน จะต้องทำยังไงดี

ระหว่างทางกลับออฟฟิศวันนี้

เจอฝนตกอีกแล้ว ครั้งที่สองของสัปดาห์นี้ ฝนวันนี้ไม่เหมือนฝนวันวาน

ฝนวันนี้ตกแบบโปรยๆ น้อยๆ แต่ตกเรื่อยๆ แต่ฝนวันวานตกหนัก วูบเดียวก็หมดไป

ฝนแบบวันนี้ไม่ทำให้เราลำบากในการเดินทาง แต่ทำให้เราชุ่มชื้นกับละอองฝน

แต่ฝนแบบวันวาน ทำให้เราลำบากเดินทางก็ยาก เราไม่ได้รู้สีกดีกับมัน

คงคล้ายกับมิตรภาพ ที่มีให้กันน้อยๆเรื่อยๆนานๆ คนรับก็รู้สีกดี

และไม่ลำบากใจที่จะรับ ผู้ให้ก็ให้ได้ไม่รู้สึกลำบากที่จะให้

แต่ถ้าให้กันครั้งเดียวมากๆ คนรับก็คงลำบากใจที่จะรับ

คนให้ก็คงเหนื่อยในการให้ และไม่นานก็จะวูบไป

……. อยากให้มิตรภาพของเราเป็นเหมือนฝนวันนี้……….