ติดหนี้….เมียงดง

เราแลกเงินไป 7000 พันบาท ก็พอมั้ง เอ หรือน้อยไป เอาเป็นว่าแลกเพิ่มเป็น 8000 พันละกัน
ก็เราไม่ค่อยชอบซื้ออะไรเรื่อยเปื่อยนี่นา เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไม่มี plan จะซื้อ ขนม นมเนย ไม่น่าจะแพงมาก….
8000 พันเนี่ยแหละ พอละ… ไปแค่ 3 วันเอง…

……………………………………..

อากาศข้างนอกเท่าไหร่ ไม่รู้ เรารู้แต่ว่าอุณหภูมิข้างในลดต่ำลงเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับดวงอาทิตย์ดวงเดิมที่เราเห็น
ที่กรุงเทพค่อย ๆ ลดต่ำลง แต่ดวงอาทิตย์ไม่ได้ตกที่กรุงเทพนะ… ดวงอาทิตย์วันนี้ ตกที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
……………………………………..

เราค่อย ๆ หย่อนเท้าออกจากรถโค้ชด้วยความรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ ตื่นเต้น ระคนไม่อยากขยับไปไหน อยากนั่งแช่ในรถเพราะ
ยังไม่ชินกับอุณหภูมิ คนเรามักไม่มั่นใจกับความไม่คุ้นชิน จะเดินไปไหนก็ตะขิดจะขวงใจ ไม่รู้จะเอามือไว้ข้างลำตัว
หรือเอามือแอบไว้ข้างหลังดี…..

เดินก้มหน้าเข้าโรงแรมแล้วนัดเจอกับเพื่อน ๆ ในอีกครึ่งชั่วโมงถัดมา…

ไม่มีจุดหมายที่ชัดเจนในคืนนี้ แค่เดินไปกับเพื่อน ๆ รอบ ๆ บริเวณโรงแรม แต่สนุก มีความสุขชะมัดตอนเดินแบบไม่มีจุดหมายกับเพื่อนๆ เนี่ย….. : ) เดิน เดิน เดิน ดูเหมือนไม่มีใครเหนื่อยซักนิด ไม่มีใครเหงื่อตกซักกะนิด เราก็เหมือนกัน ทำไมน่ะเหรอ ก็ข้างนอก อุณหภูมิติดลบน่ะสิ เรามารู้อีกที ตอนเช้าว่า… เมื่อคืนอากาศอยู่ที่ติดลบ 2 องศา

……………………………………..
เช้านี้ได้ยินหนาหูจากเพื่อนๆ ที่มาด้วยกันมา ไปเมียงดงมา ซื้อของมาเยอะแยะ เอาของมาโชว์กันบ้าง.. ลองเครื่องสำอางค์บ้าง
เราได้แต่นั่งรำพึงในใจว่า คนไทยก็งี้แหละ ไปที่ไหนต้องซื้อที่นั่น บ้านเราก็มีขาย….

เมียงดง…..เมียงดงได้ชื่อว่าเป็นศูนย์รวมแฟชั่นชั้นนำของเกาหลี ที่นี่มีทั้งห้างสรรพสินค้าล็อตเต้ เมโทรมิโดป้า และห้างสรรพสินค้าชินเซแก และร้านมิกลิออร์ ซึ่งตั้งอยู่ทั้งใต้ดินและบนดิน ขายเครื่องแต่งกายสำเร็จรูป รองเท้า เครื่องใช้เครื่องประดับ และเครื่องสำอางเป็นที่พึงปรารถนาของนักซื้อนักแต่งตัวทั้งหลาย ตามตรอกด้านหลังจะมีร้านกาแฟและร้านอาหาร เพื่อแวะรับประทานอาหารได้ก่อนไปซื้อของต่อ…

วันนี้เรามีโปรแกรมออกนอกเมืองไปดูงาน กลับเข้ามาในโรงแรมก็มืดมาก ไปหอคอยกรุงโซลต่อ บนหอคอยมองลงมาเห็นกรุงโซลเป็นมุมกว้าง ไม่รู้หรอกว่า เห็นโซลทั่วไหม ใครจะรู้ว่าอาณาเขตของโซลอยู่ไหน โซลไม่ใช่เพื่อนสนิท ที่จะได้รู้จักไปทั้งหมด เลยบอกไม่ได้ว่าโซลที่เห็น จริง ๆ แล้วเป็นไง…. แต่สิ่งที่เห็น ก็พอจะเก็บมุมของความประทับใจไปได้นานแสนนาน

กลับมานั่งที่ลอบบี้โรงแรมเป็นคืนที่ สอง กิตติศัพท์ของเมียงดง ยังเข้าหู หลายคนเอาสินค้าที่ได้มากองตรงหน้า… เราหยิบขึ้นมานั่งดูพร้อมกับบอกตัวเองว่า คนไทยก็งี้ ซื้อทุกอย่าง.. แต่ไหนๆ ละ ขอไปเมียงมอง เมียงดง พรุ่งนี้หน่อยเถอะ

เช้าวันที่ สาม เราตื่นมาพร้อมพลังที่ลดลง บอกกับตัวเองว่าไม่อยากไปเลย อยากนอน อยากไปเมียงดง วันนี้ตามโปรแกรม ต้องไปมหาวิทยาลัยโซล เราใช้เวลาอยู่มหาลัยเค้าทั้งวัน พอจบโปแกรมถึงกลับโรงแรม ล้างหน้า ล้างมือ เตรียมตัวไปเมียงดง เต็มที่

………………………………………………………….

เมียงดง.. ไม่มีอะไรจะบอกให้เห็นภาพ ไปกว่า แหล่งอารยธรรมเครื่องสำอางค์เกาหลี… !!!!! ++++ จริง ๆ แล้วมีอะไรมากมายไปกว่า เครืองสำอางค์เกาหลี แต่สายตาของเราอ่านอะไร ไม่ออก นอกจากคำว่า ETUDE, The Face Shop, Skin Food, ETUDE, The Face Shop, Skin Food @*-*@ ETUDE, The Face Shop, Skin Food……..

พระเจ้าช่วยลูกด้วย ที่เมืองไทยมัน 800 บาท ทำไม ที่นี่แค่ 200 ล่ะ !!! โอ๊ย โอ๊ย ทำไมรุ่นนี้ขายแค่ 600 ล่ะ ไม่ได้ละ ไม่ได้ พระเจ้าต้องประทานสิ่งเหล่านี้มาให้เรา.. อันนี้สวย อันนั้นถูก อันนี้ไม่เคยมี อ๊ะ รุ่นนี้เมืองไทยไม่มีขายนี่ โอ๊ยรุ่นนั้น limited edition… เอ๊ะ ร้านนั้นของแถมสวย โอ้ โห ร้านนี้คนเยอะต้องเข้าไปดู อะไรนั่น ทำไมทำสีได้สวยขนาดนี่….. โอ๊ย โอ๊ย …..

 

หมดเงินไปเยอะ.. แต่ไม่หมดแรง… อย่างว่าคนเราพอเจออะไรที่ถูกใจให้ทำอะไรก็ได้ ถึงไหน ถึงกัน

กลับไปถึงโรงแรม เทของลงมากองกับพื้น… ดูแล้วยังไม่พอ ยังไม่สาแก่ใจที่ได้ครอบครอง… ควักเงินออกมาดู… ยังได้อยู่.. ยัดเงินเข้ากระเป๋า.. เราวางแผนการซื้อเครืองสำอางค์ที่เมียงดงพรุ่งนี้ ว่าอยากได้อะไรบ้าง…. จนเผลอหลับไป…. โอ๊ย โอ๊ย เมียงดง….

…………………………………………………………รู้สึกตัวว่าเพิ่งหลับ..แต่ก็ต้องตื่นแล้ว เดินไปที่หน้าต่างโรงแรม ลมหนาวเส้นเล็ก ๆ วิ่งลอดช่องแคบ ๆ ของหน้าต่าง มาปะทะหน้า
วันนี้หมดแรง หมดพลัง แต่ไม่หมดใจ.. ไปไหนไปกัน ขอแค่ตอนก่อนกลับ พาเราไปเมียงดงหน่อยนึงก็พอ

เราอาบน้ำ พยายามแต่งตัว..ลงไปกินอาหารเช้าด้วยความรู้สึกเร่งรีบ แล้วรีบขึ้นรถโค้ชเพื่อ..ออกเดินทางไปเที่ยวตามโปรแกรม

…………………………………………………………

เวลาตอนนี้ บ่ายกว่า เรากลับมา เมียงดงอีกครั้ง ด้วยจุดมุ่งหมายที่ชัดเจน… ใครว่าคนไทยบ้าซื้อของ ก็ของดี ๆ ทั้งนั้นไม่ซื้อได้ไงล่ะ..
ระหว่างซื้อของ มีขนมหน้าตาแปลก ๆ มากมายให้เรากับเพื่อนตั้งคำถาม กันอยู่บ่อย ๆ ว่ามันคืออะไร ที่ดูแล้วอมยิ้ม ก็เห็นจะเป็นไอติมทรงสูงนี่แหละ….

    

เราซื้อของได้มากตามที่ต้องการ แต่ยังไม่ได้ดั่งใจ….เลยก่อหนี้ ด้วยการยืมเงินคนรอบข้าง แล้ววิ่งไปซื้อของมาอีกหนึ่งชิ้น… พร้อมงัดเอาเศษเหรียญบางส่วนในกระเป๋า ออกมากองให้พนักงานขาย… ได้ของมาอย่างภูมิใจ ไม่เสียดายเงินซักนิดส์ส์

………………………………………………..

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเดินมาถาม ว่ารับน้ำอะไรดีคะ … เราตอบว่า เอาน้ำสัม พร้อมส่องกระจกดูสีอายแชว์โดว์ที่เพิ่งซื้อมา…

โอ๊ย โอ๊ย ตายแล้ว เราลืมไปได้ไง เราลืมซื้อไปได้ไงเนี่ย เราควรจะซื้อ ที่ปัดแก้ม ลิปสติกเพิ่มอีกหนึ่งแท่ง ที่ล้างเครื่องสำอางค์…. ทำไงดี… ทำไงดี…

………………………………………………..
“อ่ะ พี่ เครื่องสำอางค์ที่พี่โทรไปฝากซื้อน่ะ” ใช่แล้วหลังจากกลับมากรุงเทพ เรายังคงมีความพยายามอย่างต่อเนื่องโทรไปหาแตงกวา(น้องคนนึงที่อยู่เที่ยวต่อ) เพื่อฝากซื้อเครื่องสำอางค์…. แล้วก็สำเร็จ….เราได้ของดั่งใจมากมายองอยู่ตรงหน้า

………………………………………………..

พวกเรากลับจากเกาหลีเป็นเดือนแล้ว ความรู้สึกเหมือนยังไม่จาง… หลายคนยังพูดถึง ความสุข สนุก อยู่เรื่อย ๆ
เราเป็นอีกคนนึงที่นั่งชื่นชมอารยรรมเครื่องสำอางค์ และอานุภาพเมียงดง อยู่เรื่อย ๆ .. เราแอบมองคนในห้องเรียนใช้เครื่องสำอางค์และผลิตภัณฑ์ จากเมียงดง… ถนนสายหนึ่งที่ครั้งนึงเราวิ่งวนกับเพื่อน ๆ เอาเงินเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้…

คิดแล้วขำ… เราไปติดหนี้เค้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เหรอ???  เราเคยรู้จักกันเหรอ เมียงดง….. ทำไมทำอย่างกับว่า เราติดหนี้คุณเป็นหมื่นเป็นแสน… ทำอย่างกับเป็นหนี้ ให้เราเอาเงินไปกองไว้ตรงหน้า…

โอ๊ย โอ๊ย เมียงดง คนไทยติดหนี้ คุณกันซักเท่าไหร่??? เอาไว้เราจะตามไปใช้หนี้อีกทีนะ เมียงดง…

……………………………………………………………..