กุญแจข้างถังแสตนเลส

เราเดินเนือย เนือย เหนื่อย เหนื่อย อยู่ที่ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพ วันนี้ใกล้จะหมดไปอีกแล้ว
ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เดินไปไหนกัน ไหล่เบียดไหล่ หน้าใกล้ใบหน้า จนบางครั้งได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ
ขนาดคนที่ใกล้ชิดกลับเรามาก ๆ ยังไม่เคยได้ยินเสียงลมหายใจกันเลย…
เหลือบไปเห็นคุณลุงนั่งอยู่ข้างถนนโอบกอดถังแสตนเลส ด้วยความมั่นใจและภูมิใจ
เรานึกยิ้มในใจ…เดินเข้าไปหาลุงแล้วบอกว่า “ลุงคะ มีรสสละ มั้ยคะ” ลุงยิ้มร่า.. รีบกุลีกุจอ หยิบและยื่นไอติมรสสละที่เราต้องการให้

ไอติมน้ำแข็งที่เรารู้จัก และคิดว่าหลาย ๆ คนก็คุ้นเคยกับมันดี…
เรากินอย่างเอร็ดอร่อยคิดไปเรื่อย…เดินไปเรื่อย…..เดินไปเรื่อย ๆ
……..

‘แม่ไปเล่นข้างนอกนะ’ เราถาม
‘ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน’ แม่บอกเรา….

เด็กหญิงอายุราวเจ็ดขวบตัดผมม้า ไว้ผมเลียดไปหูตัวผอมบาง วิ่งขึ้นบนบ้าน
เธอมองตัวเองหน้ากระจก สำรวจตัวเองไปมาสักพัก…แล้วลุกลี้ลุกลนเปลี่นเสื้อผ้า วิ่งลงมาพร้อมเม็ดเหงื่อที่หน้าผาก
‘แม่..ขอเงินหน่อยนะ.. จะซื้อขนม…’ แม่กำเหรียญจำนวนหนึ่งมาให้ มากพอที่จะเดินไปซื่อขนมไกล ๆ ร้านที่อยากกิน
ในใจเรานึกว่า จะไปซื้อเอแคลร์กินในตลาด…..

(เอแคลร์ เป็นขนมที่ใฝฝันที่สุดตอนเด็ก เป็นขนมที่อยากเป็นเจ้าของทั้งอัน โดยไม่แบ่งใคร แต่ไม่เคยทำได้?? เพราะต้องแบ่งน้อง)
วันนี้แหละ เราจะได้ครอบครองเอแคลร์…

แทนที่เราจะไปเล่นกับเพื่อน ๆ เหมือนที่ตั้งใจไว้

เด็กหญิงรีบสาวเท้าออกเดิน… เพื่อสิ่งที่เธอต้องการ…
สายตาเราไปหยุดมองใครคนหนึ่ง ร่างกายกำยำ ยืนอยู่ข้างถังแสตนเลสทรงสูง เราเดินเข้าไปหาช้า ๆ

‘ซื้อไอติมมั้ย’ ลุงถาม เด็กหญิงพยักหน้า…. ‘เอารสสละ ละกัน อร่อยนะ’ เรารับไอติมทรงสูงแล้วจ่ายเงิน

อร่อยจัง………. ไม่ไปตลาดละ ไม่ไปกินเอแคลร์ละ ……อร่อยจัง………….. 

นับจากวันนั้น จุดมุ่งหมายเราก็เริ่มเปลี่ยน จากเอแคลร์ในตลาด เป็น ไอติมถังแสตนเลส ไม่เคยเดินไปถึงในตลาดซักที

………………………………………………………………………………………..

นานแค่ไหนที่เราไม่ได้เรียกหา ความทรงจำ
นานมาแล้วที่เราเฝ้าแต่มองหาอนาคต
ความฝันในอดีต เป็นแค่ ความฝันในอดีต
ความฝันในวันนี้ เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง
ปัจจุบัน คือสิ่งที่ไม่เคยคิดไว้เมื่อครั้งอดีต

หลายคนเก็บความฝัน ความทรงจำ ความประทับใจ รอยยิ้มในมุมปากเล็ก ๆ
ไว้ที่ซอกหลืบของกล่องความทรงจำ แล้วล็อกกุญแจไว้

ไม่รู้แม้กระทั่งเก็บกุญแจไว้ที่ไหน

โชคดีที่วันนี้เราหากุญแจเจอ เราเจอกุญแจข้างถังแสตนเลส…. ขอบคุณค่ะลุง

ไอติมหมดไปนานแล้ว ถนนยังอีกไกล หากเป็นวันไหน ๆ คงตัดสินใจขึ้นแท๊กซี่ไปแล้ว
แต่วันนี้ไม่ใช่ ก็ถนนอีกไกล ไกลจนเชื่อมทางของวันนี้ กับทางของเราเมื่อ 20 ปีที่แล้วได้…ขอบคุณนะคะลุง