….. เมื่อความเหงามองมา

ในที่สุด เราก็มีบลอก…

ข้อความต่อไปนี้เป็นเรื่องราวแรกที่เราตั้งใจเขียนขึ้นในบลอกนี้ … เรื่องราวของการแอบมอง…

คงได้แอบมองไปอยู่เรื่อย ๆ แอบมองฟ้า มองฝน คงเคยได้ยินแต่เหม่อมองฟ้า ใช่มั้ย? แต่เราไม่ชอบเหม่อมอง

เหม่อมอง… ฟังดูแล้วเศร้าจัง….

แอบมอง… ความรู้สึก อยากค้น อยากหา อยากรู้จัก อยากเห็นแต่ทำไงได้ 

ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ ปกปิดด้วยแววตา แต่ถ้ามองมาก็จะรับรู้ได้ด้วยอารมณ์

การแอบมอง ครั้งแรกนี้ ขอเหลือบตามองเค้า ยิ้มรับความเหงา หลบสายตาจากความว่างเปล่า 

…………….

เราไม่ชอบความเหงาหรอกนะ เวลาความเหงามาอยู่ข้างหน้า ได้แต่นั่งมองอย่างเงียบ ๆ

ได้แต่รำพึงเบา เบากับตัวเองว่า แล้วเค้าจะผ่านไป

ช่วงหลัง ความเหงามาหาเราบ่อยขึ้น แวะมาทักบางช่วง บางครั้งเข้ามานั่งอยู่ใกล้ ๆ นานๆ แล้วจากไป

หลายครั้งเค้าพาความว่างเปล่ามาด้วย ….

จากไม่ชอบ กลายเป็นชิน จากเคยหลบตา กลับต้องสบตา

หรือว่า จริง ๆ แล้ว เราคงต้องยิ้มรับและเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกเหล่านี้…..

หรือว่า จริง ๆ แล้วคงต้อง ยิ้มรับความเหงา พร้อมสบตากับความว่างเปล่า 

แต่รู้ไหม เวลาความเหงามองมา…. เรายังหวั่นไหว ในใจยังไม่ชิน จะต้องทำยังไงดี